آرتومیس

نویسنده : مهدی صدیقی - ساعت ۱۱:٢٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٥/۱٦

از درون داره متلاشی می شه ، نمی دونم چه مرگشه این روزها ، اما یه جور دلتنگی مداوم پاشو گذاشته رو گلوشو مدام داره فشار می ده ...

نمی دونم کدوم مادر قحـبه ای دست برده تو طالع ام و این همه آشفتگی برام رقم زده ، دنبال یه دوام واسه این درد بی درمونی که همیشه هست و شده یه بخشی از وجود من .

عقده های فرو خورده ی جنسی رو هم بهش اضافه که می کنی می بینی چه معجونی می شه حال و روز من ، به هر چیزی چنگ می زنم برای آروم کردن خودم .

هر الدنگی از راه می رسه و پیشنهاد می ده چند وقتی باهم باشیم می پذیرم و یک ساعت ازش نگذشته به خودم فحش می دم و پشیمون می شم و زنگ می زنم و خودمو خراب می کنم و می گم : ببین من مشکل دارم ، نمی تونم این رابطه رو بپذیرم!

مدام دارم با خودم تکرار می کنم که : ببین من مشکل دارم ، نمی تونم این رابطه رو بپذیرم!

می رم فیسبوک استوس می کنم که :

لایف ایز ا بیگ هیوج دک ، دت وانت تو کیک یور اس آل د تایمز ، آل دیز ، آل نایتز

اما از اون 180 تا گاگولی که اون تو ان هیچکس نمی پرسه چه مرگته، فقط میان لایک می زنن که یعنی خوشحالیم که داری به فاک می ری دوست جون، خوشحالیم!

منم می گم باشه شادی کنین منم همه تون رو با هم دایورت کردم رو تخم چپ آخرین تزار روسیه، به من چه که چی کار می کنین .

دارم به فاک می رم، روانشناسا بهش می گن خود ویرانگری!

مشاور الاغ هم می گه نروتیک بودن و هنرمند بودن تو وجودت با هم اجین شدن و کاری نمی تونی بکنی ، مگر اینکه تو سطح زندگی کنی . منم تو دلم می خندم و می گم:

لایف ایز ا بیگ هیوج دک ، دت وانت تو کیک یور اس آل د تایمز ، آل دیز ، آل نایتز!!!

نظرات ()

نویسنده : مهدی صدیقی - ساعت ٩:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٥/۱٥

تکلیفم مثل روزهای گور به گور شدنت بوی گند گرفته

حالا که یکسال می گذرد و زنده ام هنوز

دیشب هزار سالی که این یکسال پیر شدم را با خودم به گور بردم ، خاطره هات را از تابوتت بیرون کشیدم و غرق در سوزش چشمهام نشستم و به تو نگاه کردم ، که آمده بودی و فرمان ماشین را مثل عروسک های بچگی ت فشار می دادی توی بغلت.

موهای مجعد و لبهای برجسته و معصومیت کودکانه ی چشمهات ... چطور توقع داری یادم برود؟

تولدم را که تبریک گفتی، انگار دوباره به دنیا آمده بودم که دوستت داشته باشم و باور کنم که می توانم انقدر عاشقت باشم که همه چیز را زیر پا بگذارم و برای تویی که دیگر نیستی جهان شادی بسازم که شادی های کودکانه ات را تکثیر کنی توی قصه ام.

حالا همه ی پنجره ها را رو به خودم بسته ام ، از آن روز و شب لعنتی تنها چیزی که یادم مانده زجری ست که می کشم هنوز و باور اتینکه دیگر نمی توانم هیچکس را همپای تو دوست بدارم

خوابم نمی برد این شب ها ، هیچکس نیست

جز من و تویی که بالشم شده ای و بغل می گیرمت و های های گریه می کنم لابلای بوی عطر سینه های دوست داشتنی ات .

دلم می خواهد یکی از این روزها از راه دور هم که شده یک نگاه ، نه! خیلی بیشتر ، تماشایت کنم و تو نبینی که چه به روزم آورده روزهای بعد از رفتن تویی که می پرستیدمت.

با تمام ترسی که از دیدنت دارم ... اعتراف می کنم که هیچکس جایت را نگرفته و نخواهد گرفت. دوستت دارم

نظرات ()

نویسنده : مهدی صدیقی - ساعت ٢:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٤/٢

ستاره های چشمان تو

سو سو هم نزنند

سر به هوایی های من

دلالت مند خواهند بود

نظرات ()

نویسنده : مهدی صدیقی - ساعت ٥:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۳/۱٢